թո

существительное

1. То

междометие · տո

Перевода на русский пока нет.

1. used to address or call a familiar person (formerly usually a male one), often implying on the part of the speaker some degree of authority or annoyance
   • Տո՛, ըստեղ արի։Tó, əsteġ ari.Hey (you), come here!
   • Գժվե՞լ ես, տո՛։Gžvel es, tó.Boy, have you lost your mind?
   • — Տո՛, ախմախ,— ասում է,— ես էստեղ ջրի մեջ թրջվելով ձուկն եմ բռնում, դու իմ աշխատանքն առնում ես էլ ետ ջուրը գցո՞ւմ... — Tó, axmax,— asum ē,— es ēsteġ ǰri meǰ tʻrǰvelov jukn em bṙnum, du im ašxatankʻn aṙnum es ēl et ǰurə gcʻum...“Hey, moron!” he said, “I'm here in the water getting wet catching fish, and you're tossing my hard work back into the water?”
2. an expletive connoting annoyance
   • Տո, որ իմանայի, չէի թողնի։To, or imanayi, čʻēi tʻoġni.If I knew, I wouldn't allow.
   • Տո, քեզ ո՞վ էր ասում էդքան խմեիր:To, kʻez ov ēr asum ēdkʻan xmeir:Why did you have to drink so much?